“Zorg ervoor dat je deze vragen van buiten kent,” zei mevrouw Katrien, de juf. Er waren 15 vragen. Ik was me aan het voorbereiden op een wetenschapswedstrijd waaraan enkele middelbare scholen in de hoofdstad deelnamen. Blijkbaar was mijn school ervan overtuigd dat ik goed was in wetenschap. 

De zomervakantie betekende dat ik meer tijd thuis doorbracht en daardoor ook met mijn familie. Joris was in die tijd al groot genoeg, zo’n acht jaar ouder dan ik. Hij was acht jaar. 

“Joris, kan je olie kopen in de sari-sari store?” vroeg ik aan mijn jongere broer. Soms luisterde hij niet naar me, maar meestal wel.

Middelbare scholen in de Filipijnen hadden in die tijd vier beoordelingsperiodes per schooljaar. Elke periode duurde twee tot drie maanden en omvatte toetsen en examens. Aan het einde van elke periode werden de cijfers  gemiddeld .

In de eerste schoolperiode kreeg ik het hoogste gemiddelde in de klas en dat had ik totaal niet verwacht.

“Estong, je gaat binnenkort naar school, hé,” zei mijn vader toen ik vier jaar oud was. Hij nam de krijtjes uit het doosje en begon mij vragen te stellen. 

“Hoe noem je dit?”

“Geel,” antwoordde ik.

Joris was een jongen die in een geïmproviseerd huisje van plywood en yero (golfplaten) woonde. Hij woonde samen met zijn ouders en jongere zus. Hij was jonger dan ik, en hij werd veel gepest door andere kinderen uit de buurt.